Rytm, tektonika, materialność i skala. Projektując tę przestrzeń o powierzchni 2000 metrów kwadratowych, naszym celem nie było podkreślenie bryły, lecz rozpuszczenie jej w sekwencji przestrzeni i stanów.
Zamiast pojedynczej bryły, dom składa się z przesuniętych względem siebie fragmentów, tworząc czytelną hierarchię brył. Taka struktura ustanawia wewnętrzny rytm i pozwala na stopniowe postrzeganie architektury, bez bezpośredniego konfrontowania się z jej rzeczywistą skalą. Przestrzeń rozwija się stopniowo poprzez ruch, pauzy i zmieniające się perspektywy.
Kluczowa staje się praca z horyzontem i rzeźbą terenu: nawisy, wsporniki, tarasy i różnice poziomów zakotwiczają dom w krajobrazie i pozbawiają go nadmiernej dominacji.
Materialność jednak wzmacnia to poczucie proporcji. Kamień, drewno i szkło, głębia fasad, cienie i faktury tworzą wizualną i dotykową głębię, spowalniając percepcję i przesuwając uwagę z bryły na detal oraz interakcję światła z powierzchniami.
W ten sposób projektowanie oparte na scenariuszach staje się fundamentem projektu. Każdy fragment jest skorelowany z ruchem, zatrzymaniem się lub spojrzeniem. To właśnie w tym połączeniu architektury z doświadczeniem człowieka skala staje się komfortowa.
Co, Twoim zdaniem, decyduje o komforcie w architekturze wielkoskalowej – geometria, materiały czy scenariusze życia?
Projekt powstał dla ATERY w ramach kompleksu Papushevo Park, który łączy komfort prywatności z silną tożsamością architektoniczną.
Udostępnij projekt, który Ci się podoba w mediach społecznościowych!
Być może zainteresują Cię inne kierunki i projekty naszego biuro:
